Folkforum.nl

23 maart 2015

Folkparels (her)ontdekken met Fred Piek
fred piek ballads
Fred Piek - Ballads - eigen beheer

Hij mag dan 65 zijn, zijn stem heeft nog immer het scherpe van pakweg 40 jaar geleden. Fred Piek is een grootheid in de folkwereld, al zul je hem dat zelf nooit horen zeggen. Gloriejaren waren er met Fungus, later was er succes met de Amazing Stroopwafels. Hij maakte platen met o.a. Louis Debij en Walter Kuipers, speelt soms mee met Linde Nijland, maar vertelde me vorig jaar ook dat hij een aantal nummers nou eens goed op wilde nemen. Dat deed hij solo, met enkel zijn stem en gitaar, gisteren werd Ballads officieel gepresenteerd in de Kroepoekfabriek in Vlaardingen. 
Fred Piek, foto Ronald Rietman
Fred Piek, foto Ronald Rietman

Waar we Piek voornamelijk kennen van zijn Nederlandstalige werk heeft hij bij Ballads gekozen voor Engelstalige liedjes. Een paar jaar geleden tikte hij een pickup op de kop en ging hij zijn oude elpees nog eens luisteren. Veelal Britse of Schotse folk, van Nic Jones tot Dick Gaughan, Shirley Collins, Boys Of The Lough of The Copper Family. Gaandeweg de presentatie vertelt hij dat op zijn nieuwe plaat eigenlijk wel veel nummers staan die ook op de eerste elpee van Fungus stonden (Farewell To TarwathieIrish GirlTwo Brethren,Farewell To WhiskyYe Mariners All), maar voor wie die plaat in huis heeft: niet getreurd, hij heeft er wel andere arrangementen voor weten te vinden. 

De eerste exemplaren van Ballads worden uitgereikt aan Sofie Lodders, die de plaat opnam met haar mobiele studio. Zij speelt deze middag ook nog een partijtje mee op bouzouki in Farewell To Whisky. Dochter Ellis Piekkrijgt het tweede exemplaar, zij zorgde voor een mooie, smaakvol sober vormgegeven layout van de hoes en bijgevoegde inlay van de cd. 

In de tweede set geeft Maalstroom alvast een voorproefje van hun nieuwe cd, die rond eind augustus moet verschijnen. Zanger Job Cornelissen is helaas verhinderd, dus krijgen we enkele instrumentaaltjes, waaronder een set melancholieke mazurka's en een wat opgewektere bourrée. Ze hebben de smaak van balfolk duidelijk te pakken. Vervolgens begeleiden ze Fred Piek nog naar het einde van het optreden, met fraaie instrumentatie bij o.a.The Farewell To Gold van Nic Jones en in de toegift met De Stad Waar Ik Zo Van Hou, inderdaad een vertaling van The Town I Loved So Well (beide nummers zijn overigens niet op Ballads terechtgekomen).
Fred Piek en Maalstroom, foto Ronald Rietman Fred Piek en Maalstroom, foto Ronald Rietman

En dan ga ik naar de cd luisteren. Gelijk vanaf opener Young Edwin In the Lowlands word ik, zelfs nog meer dan bij de presentatie, gegrepen door die prachtig dwingende folkstem, evenals het sprankelende gitaarspel dat de liedjes zo mooi laat uitkomen. Warm en toch scherp bezingt Fred Piek de lotgevallen van een zeeman op zoek naar goud die bij terugkeer naar zijn geliefde een tragisch lot wacht. Dit lied staat op een plaat van Louis Killen, die ik vorig jaar ontdekte dankzij een mooi optreden in Gemert, waar Piek al flink wat nummers zong van Ballads. Ook A Ship In Distress, eveneens uit het repertoire van Louis Killen, minstens zo indringend als toen live en nu op plaat voor mij een van de hoogtepunten. Bijna 47 minuten lang is het genieten van prachtige folkparels die nog altijd de moeite waard zijn. Oudere folkies zullen ze nog kennen van vroeger, voor mij zitten er een paar tussen die ik nog maar net ontdekt heb. De uitvoeringen zijn treffend, meer begeleiding dan die ene akoestische gitaar hebben deze heerlijke folkverhalen niet nodig.

Tijdens de presentatie vertelt violist Gilles Rullman van Maalstroom over de folkgeschiedenis die aanwezig is in de zaal (in het publiek zitten heel wat folkliefhebbers, waaronder zowel muzikanten als organisatoren en mensen die erover schrijven), hij voelt zich jong als hij luistert naar de verhalen vanFred Piek over de wilde jaren voordat hij geboren was. Dat gevoel herken ik, maar al luisterend naar Ballads besef ik dat Fred Piek weliswaar een flink folkverleden heeft, maar nog lang geen geschiedenis is.

Mirjam Adriaans

Oor

juni 2015

fRoots

aug/sept 2015

New Folk Sounds

Fred Piek – Ballads

Schrijver: Marius Roeting 20 april 2015
fred piek ballads

Ballads
(TYFred TF002, eigen beheer: www.Fredpiek.nl)

‘Er staat heel wat folkgeschiedenis op het podium’ vertelde Fred Piek tijdens de cd-voorstelling in de Kroepoekfabriek in Vlaardingen. Vele platenhoezen en liedboeken stonden sierlijk opgesteld achter de zanger-gitarist. Het is een selectie waar Fred veel waarde aan hecht, muzikaal gezien dan. Het vormt de bron van zijn inspiratie tot de folkmuziek met veel Angelsaksische en Schotse folkmuziek. Oudere liederen, soms stokoud zoals die uit de liedboeken maar soms ook op vinyl, en wat meer hedendaags werk, al moet je dat laatste ook met een korrel zout nemen als ze al zo’n veertig jaar oud is…

Voor Ballads greep Piek dus terug naar die verzameling. Niet voor het eerst blikte hij terug op zijn toch wel imposante carrière. Met het prachtige en intieme Vroeger is terugdeed hij dat naar de Fungus tijd met Nederlandstalige liedjes. Maar ook De drummer en de zanger is min of meer een retrospectie. In dit geval de Britse traditionals en Amerikaanse folk-en jazzsongs. Het grote verschil is dat het aantal medewerkers werd gereduceerd. Op vroeger is terug nog met Walter Kuipers en een handvol gastmusici, opDrummer met Fungus collega Louis Debij. Ballads bevat alleen Fred Piek op gitaar en stem.

Verwacht geen virtuoze muzikale hoogstandjes op de snaren. Fred is een bekwaam, maar beperkt begeleider. Voldoende voor een gedegen achtergrond. Maar daar draait het niet om. De begeleiding is ondergeschikt aan de stem en het lied en het verhaal. En die stem is zonder discussie. Fred Piek: herkenbaar uit duizenden, nog immer sterk, overtuigend, helder en krachtig. Een kritische noot geldt wel juist die selectie. Want de helft van de songs betreft hernomen materiaal dat Fred eerder met Fungus opnam. Hij zegt dan wel dat hij er een andere invulling aan gegeven heeft, maar ze blijven mijns inziens dicht bij de Fungus aanpak.

Duidelijk anders is het bijvoorbeeld in Two Brethren. In de Fungus versie een a capella lied, hier gitaar en stem, zonder overdubs. Let wel: de uitvoeringen laten niet te wensen over, maar ik had toch liever andere songs uit die prachtige platen of uit die fraaie liedboeken gehoord. Ik kan me ook niet voorstellen dat er geen andere songs zijn waar Fred de kriebels van kreeg. De verhouding is gewoon scheef.

Een zestal songs behoort wel tot die nog ‘nooit eerder verschenen’ opnamen. Daaronder Young Edwin in the Lowlands, een lied dat uitstekend bij Piek hoort. Dat geldt ook voor The Bonny ship the Diamond, voor mij het mooiste lied op de schijf. Jammer dat een nummer als Farewell to the gold, vaak live in een grotere bezetting gespeeld, ontbreekt. Ballads zal de hitlijsten niet halen. No more hits voor Fred, maar dat heeft hij ook niet nodig. Juist dit soort nummers hoort in een intieme setting, waarbij de luchtige, ontspannen en vooral spontane presentatie van de Vlaardinger je bij de les houdt.

Een oproep dus om Fred Piek gewoon live aan het werk te gaan zien. Kan je daarna de cd Ballads aanschaffen en thuis op je gemak met een goed glas bier of wijn nagenieten van mooie, fraai en vooral eerlijk  uitgevoerde Britse folksongs. Fred Piek gaat volledig naakt, met de billen bloot, maar houdt zich prima staande. Toch wel een legende zo zoetjes aan…